Je 1ste bestelling

Levensloop 2017

Wat is Levensloop?

Kom jij meelopen? Schrijf je dan NU in via deze link en doneer zo al meteen 10EUR aan de Stichting tegen Kanker. Stuur ons via info(a)vloeibar.be je loopvoorkeuren, zo kunnen we een aangepaste loopplanning opmaken.

De vechters van Vloeibar, Ludo en Ruth.

Dit is Ludo.

Ludo heeft een doel voor ogen, hij wil er altijd kunnen zijn voor zijn kinderen, hij wil vader zijn. Maar hij wil ook acteur worden. Ludo is ook een superfan van Vloeibar, hij werkte via Den Leeuweric ook een tijdje su-per-hard mee met ons. Tot zijn dokter hem een tijdje geleden zei dat hoe graag hij dit ook deed, hij er toch beter mee kon stoppen…

Drie jaar geleden ging Ludo naar de dokter. Hij werd snel moe, voelde zich kort van adem. “We zullen eens bloed trekken, dan weten we zo wat er scheelt”, stelde de arts geruststellend voor. “Bel me morgen maar voor de uitslag.”

Ludo nam de volgende dag zijn telefoon. “Er is iets fout gegaan in het labo, mijnheer. Kan u nogmaals langskomen en een nieuwe bloedstaal geven?”

“Mijnheer, kan u even langskomen want ik vertel dit niet graag over de telefoon.”

Het was het begin van een gevecht voor Ludo. Bij Vloeibar vroegen we om zijn getuigenis. Hij kreeg het niet verwoord.

Vechten tegen kanker is immens, intens.

Erover vertellen is vaak moeilijk. Het tekent jou, je familie, je vrienden en vreemd genoeg voel je je net dan wel verbonden met al diegene die hetzelfde gevecht moeten leveren.

Vloeibar vecht mee voor Ludo, we vechten mee tegen kanker.

Ondertussen stond Ludo, samen met Stefan Perceval, mee aan de basis van de hartenprojecten van HET GEVOLG. Hij geniet van het acteerwerk, de energie op het podium, de hechte vriendschap onder de collega-acteurs. Hij vraagt zich wel af of hij zijn boterham zal kunnen verdienen met ‘echte’ toneelstukken.

Karakter is zijn ‘sleutelwoord’.

Zijn kinderen stellen het goed, ze staan op hun eigen benen.

Ludo Van Laer

Ik ben Ruth, 38 jaar en in de fleur van het moederschap!

Met drie heerlijke dochters en gelukkig ook, met mijn rots in de branding; mijn man.

In december kreeg ik, zonder ooit van dichtbij met kanker te zijn geconfronteerd, de diagnose van agressieve borstkanker.
Vanaf dan stopte mijn leven zoals ik het kende. We werden opgezogen in een medische stroom aan onderzoeken, operaties en behandelingen. Veel tijd om na te denken, alles in twijfel trekken of alternatieve keuzes maken krijg je niet.
Waar ik een maand tevoren nog riep om nooit een chemobehandeling te ondergaan, moest ik dit wel even herzien. Ik dacht nooit op deze jonge leeftijd, met jonge kinderen, hierover een keuze te moeten maken. Schoorvoetend gaf ik mezelf over aan de hele zooi, je kan en wil jezelf niets te verwijten hebben; had ik maar… .

Ik koos ervoor om de dokters te volgen maar ook mijn eigen gevoel en de alternatieve weg aan te houden. Iets wat voor de dokters gelukkig ook geen probleem bleek. Op 28 december 2016 werd mijn borst weggehaald, daarna nog een kleine ingreep voor een poortcatheter waardoor dan de alom gevreesde chemo langsgegeven kan worden.

Begin februari ging de chemo dan van start.  Eerst 12 weken lang 1x per week. Daarna 8 weken lang,  1x per 2 weken. Daarna volgt nog bestraling. En als dat achter de rug is, kies ik voor reconstructie. Ik hoop dat ik dit woelige hoofdstuk met opgeheven hoofd zal kunnen afsluiten.

Ik moet je niet vertellen dat dit een ongelooflijk pittige strijd is; zowel fysiek en mentaal. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn man en onze dochters. Ik vergeet ook alle mensen niet die om me geven en gelukkig blijk ik omringd te zijn met veel warme zielen! Het moeilijkst voor mij is zonder twijfel niet de moeder te kunnen zijn die ik graag ben. Ik ga voorlopig nog even door met heel men lijf en leden in de strijd te gooien maar ik weiger men optimisme ermee in te gooien!

Vloeibar kent Ruth van aan de schoolpoort maar ook als Vloeibarfan.

Vloeibar vecht mee voor Ruth en haar gezin, we vechten mee tegen kanker.